നിനവുകള് മറഞ്ഞൊരാ നിശകളില് വെറുതെ നിനച്ചു ഞാന് നിന്നെ...
തിരികെ വരാത്തൊരാ ദിനങ്ങളെന് മനതാരില് വെറുതെ നിറഞ്ഞു.
വെറുതെ എന്നറിഞ്ഞിട്ടും ,
അരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ,
എന് മനം നിനക്കായ് കൊതിച്ചു
മനസ്സില് നിറഞ്ഞൊര ആശകളെല്ലാം ഞാന്
വെറുതെ എന് മനസ്സില് കോറിയിട്ടു
ഒരു കവിതയായ്, പിന്നെ കാവ്യമായ് അതെന്നില് നിറഞ്ഞിന്നോഴുകി
ആ പ്രണയ കാവ്യം , നിന് കാതിലോതുവാന് -
ഞാനൊരു കാറ്റിനെ കടമെടുത്തു...
കടലുകള്ക്കപ്പുരം, കരകള്ക്കുമപ്പുരം
ആ കാറ്റ് നിന്നെയും തേടിയെത്തി...
അറിയുന്നുവോ , നീ എന് പ്രാണ ശ്വാസം...?
കേള്ക്കുന്നുവോ , നീ എന് ഹൃദയ താളം ?
കാറ്റിനോടൊപ്പം പോരുവാന് കൊതിച്ച ഞാന്
കാറ്റായി നിന്നെ പുണര്ന്നുവെങ്കില്...
ഒരു ജന്മമത്രയും ഞാന് ചേര്ത്ത് വച്ചൊരാ
പ്രണയമെല്ലാം നിനക്കെകിയെങ്കില്
ഒരു കുഞ്ഞു തെന്നലായ് നിന് മുടിയിഴകളില് തലോടിയെങ്കില്
വിരഹത്തിന് ചൂടില് ഉരുകുന്ന ന്നിനില്
ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയായ് ഞാന് അലിഞ്ഞെങ്കില്
വിരഹമിന്നെന്നില് , പടര്ത്തുന്ന വേദന
നിന് മാറില് കുറെ കണ്ണുനീര് തുള്ളിയായ് അടര്ന്നു വീഴാന്
2 comments:
നല്ല കവിത. പ്രണയത്തിന്റെ നൈർമല്യമുണ്ട് വരികളിൽ.
പ്രണയകവിതകളാണ് ബ്ലോഗ് മുഴുവൻ.
:-)
Post a Comment